Willa na Costa del Sol blisko natury

Wnętrze tej willi na Costa del Sol powstało z myślą o życiu blisko natury. Inspiracją dla projektu stał się śródziemnomorski krajobraz: ciepło piasku, kolor ziemi, naturalne drewno, kamień, światło oraz błękit morza, który staje się częścią wnętrza.

Dom stoi wysoko nad zatoką, więc pierwszą decyzją projektową było oddanie pola widokowi. Salon otwiera się dwukondygnacyjnym przeszkleniem, a ściany, sufity i posadzki utrzymano w jednym tonie, żeby oko nie zatrzymywało się na niczym po drodze do horyzontu.

Meble ustawiono nisko i po obwodzie, w formie zagłębionej strefy wypoczynkowej. Dzięki temu nic nie przecina linii okna, a wnętrze – mimo dużej kubatury – pozostaje kameralne.

Bazą aranżacji są gliniane, ręcznie wykończone tynki, które nadają ścianom miękkość, głębię i charakter. Ich nieregularna, organiczna faktura pięknie pracuje ze światłem, zmieniając się w zależności od pory dnia.

Rano powierzchnia wygląda niemal jednolicie. Po południu, kiedy słońce pada pod ostrym kątem, na ścianie pojawia się rysunek zacierki i cień liści z tarasu. To jedyna dekoracja, jakiej to wnętrze potrzebuje.

Ten sam materiał poprowadzono na sufity i na zabudowę kominka, żeby nie było widać, gdzie kończy się ściana, a zaczyna mebel. Efekt jest taki, jakby dom wyrzeźbiono z jednej bryły.

Naturalne drewno, kamień, len, plecionki i ręcznie wykonane elementy wprowadzają kolejne warstwy faktur, dzięki którym wnętrze jest jednocześnie minimalistyczne i niezwykle przytulne.

W kuchni zabudowę z ciemnego drewna zestawiono z monolityczną wyspą z trawertynu. Nad nią zawisły lampy z rafii – jedyny element o rozwichrzonej formie w całym pomieszczeniu. Krzesła z drewna i plecionego siedziska dopowiadają ten wątek, nie przekrzykując go.

W salonie stoliki kawowe wycięto z pni, a zamiast obrazów pojawia się rzeźba i ręcznie formowana ceramika. Podłogę z trawertynu przykryto dywanem z juty, a na oknach zawisły lniane zasłony, które rozpraszają ostre południowe światło.

Sypialnię otwarto w całości na taras i basen. Zamiast zagłówka pojawia się półka z tynku, ciągnąca się przez całą szerokość ściany – stoją na niej grafiki i świece, a po bokach wiszą lampy z plecionki, które zastąpiły klasyczne nocne szafki.

Łazienkę zaprojektowano wokół wolnostojącej wanny z kamienia, ustawionej przy przeszkleniu z widokiem na zieleń. Strefę prysznica wydzielono szkłem w czarnych profilach – to jedyny mocny kontrast w całym domu i dlatego działa.

Umywalki wycięto z jednego bloku kamienia, a pod blatem schowano kosze z plecionki. Na wierzchu nie stoi nic, bo cała reszta ma miejsce w zabudowie.