Włoska paninoteka w centrum Warszawy

To projekt paninoteki w centrum Warszawy, lokalu, w którym kupuje się kawę i włoską kanapkę, a czasem zostaje na kwadrans przy stoliku. Inspiracją były kolory i materiały charakterystyczne dla włoskich wnętrz, czyli połączenie głębokich, nasyconych barw z elegancją i swobodą typową dla małych kawiarni.

Metraż jest niewielki, więc każdy centymetr musiał dostać zadanie. Lada z ekspozycją stoi w centralnym punkcie sali i od razu mówi gościowi, po co tu przyszedł. Wzdłuż ściany biegnie tapicerowana ława, przy barze stanęły wysokie stołki. Dzięki temu w jednej sali mieści się i szybki zakup na wynos, i spokojna przerwa na kawę.

Całość utrzymana jest w ciemnej, ciepłej palecie. To świadoma decyzja, bo mały lokal w jasnych barwach zwykle wygląda jak korytarz, a w nasyconych kolorach robi się przytulny i zapada w pamięć.

Ściany dostały kolor dojrzałego wina, a razem z nimi sztukateria i listwy, w tym samym odcieniu. Jednolita powłoka sprawia, że dekoracyjne ramy na ścianie czyta się jako fakturę, nie jako ozdobę doklejoną do tła. W małym wnętrzu to duża różnica, bo ściana zostaje spokojna, a mimo to ma charakter.

Drugim kolorem jest butelkowa zieleń. Poprowadziliśmy ją nisko, po ladzie, lamperii z kafelków i krzesłach, dzięki czemu wnętrze ma wyraźną podstawę i wizualnie się nie chwieje. Zieleń z burgundem to zestawienie, które we włoskich lokalach wraca od dekad i nadal wygląda dobrze.

Trzeci akcent to mosiądz. Lampy, cienkie kinkiety, listwa nad lamperią i cokół przy ladzie odbijają światło i rozjaśniają ciemną paletę dokładnie w tych miejscach, w których wzrok zatrzymuje się najdłużej.

Ścianę wokół wejścia odsłoniliśmy do oryginalnej, starej cegły. To materiał, którego nie da się podrobić fakturą z tapety, a w lokalu gastronomicznym robi całą robotę, bo od progu daje poczucie, że miejsce ma swoją historię.

Cegłę zestawiliśmy z podłużnymi, szkliwionymi kafelkami w zieleni. Każdy z nich ma lekko nierówną powierzchnię, więc lamperia nie jest płaską plamą koloru, tylko żywym tłem, które inaczej wygląda rano, a inaczej wieczorem przy zapalonych kinkietach.

Na podłodze położyliśmy drewnianą jodełkę, ciemną i ciepłą. Blaty i drzwi są z tego samego drewna, a tapicerki z aksamitu domykają całość miękkością. W gastronomii tkaniny muszą znosić codzienne użytkowanie, dlatego w takich wnętrzach wybieramy sploty zwarte i łatwe w czyszczeniu, a nie salonowe.

Lada jest sercem tego lokalu i jednocześnie jego regulatorem ruchu. Zaokrągliliśmy jej narożnik, żeby kolejka do kasy nie blokowała przejścia w stronę stolików i żeby dwie osoby mogły się minąć bez manewrów.

Witryna z pieczywem stoi na wysokości wzroku, tuż przy wejściu, bo to ona sprzedaje. Obok ustawiliśmy starą wagę i kosz z bagietkami, rekwizyty, które w takim wnętrzu działają lepiej niż jakikolwiek plakat reklamowy.

Strefę roboczą z ekspresem i zmywakiem schowaliśmy w ciągu pod półkami, poza polem widzenia gościa stojącego w kolejce. Drzwi na zaplecze wtopiliśmy w ścianę, w tym samym drewnie co blaty, żeby nie rozbijały kompozycji sali.

Wzdłuż ściany poprowadziliśmy tapicerowaną ławę w kolorze wina, z pionowym przeszyciem, które optycznie podnosi wnętrze. Przy niej stanęły małe okrągłe stoliki na metalowych nogach i zielone krzesła z zaokrąglonym oparciem. To strefa dla tych, którzy siadają na dłużej.

Przy ladzie ustawiliśmy wysokie stołki, również w bordowej tapicerce. Ten rząd obsługuje gości, którzy wpadają na espresso i wychodzą po kilku minutach, a przy okazji zapełnia miejsce, które w małym lokalu i tak zwykle stoi puste.

Taki podział ma znaczenie dla obrotu stolikami. Gość na wynos nie czuje, że wchodzi komuś w drogę, a osoba przy ławie ma spokojny kąt i nie siedzi w przejściu.

W ciemnym wnętrzu światło jest ważniejsze niż kolor ścian. Nad ladą zawisły mosiężne lampy z kloszami i szklanymi elementami, w ciepłej barwie, która ładnie odbija się od kafelków i od blatów.

Na ścianie z tablicą menu zamontowaliśmy cienkie, liniowe kinkiety. Dają miękkie światło do góry i do dołu, więc burgundowa płaszczyzna nie robi się płaska, a loża pod nią dostaje własny nastrój.

Do zadań roboczych służy szynoprzewód pod ciemnym sufitem, z reflektorami skierowanymi na witrynę i strefę kasy. Podświetlone półki z winem i kawą zamykają układ, bo produkt na półce sam staje się elementem dekoracji.